LAMİA …

REGAİB GECESİNİN CENNET KUŞU, LAMİA…

        Regaip Kandili bu gece. Ne kutlu bir gece. Sahur sonrası bize sayısız nimeti veren Halık-ı Zülcelal’e binlerce defa şükredip kızlarımın odasına doğru usulca adımlarla gittim. Uyurlar diye düşünürken oysa çoktan kalkıp okul için hazırlıklara başladıklarını gördüm. Hepsini yanaklarından öpüp yanlarından ayrıldım.

‘’Rabbim sen ne güzel ikram edensin, bu yavrularımın gerçek sahibi sensin, ben de bir emanetçiyim, bu emanetlerini ben hayatta iken alıp ta beni dertlere düşürme ‘’ diye taa ciğerimden dua ederken gözyaşı dolan gözlerimin yaşını kızlarım görmesin diye gizlice sildim.

           Ve bir şükür için bir nimet daha…  Elhamdülillah… Bir işimiz var dedim, kendi kendime. Yola koyuldum. Nihayetinde işyerime vardığımda rutin evrakları kontrol ederken gözüme bir not ilişti.

             Bir cenaze kaydı.

           Bir şey dikkatimi çekti, vefat eden henüz bir buçuk yaşında bir kız çocuğu idi. Lamia idi adı. Birden ellerime uyuşma geldi. Eyvah dedim, usulca ellerimi başımın üstüne koyarak vaveyla ettim.

            Doğru okudunuz, bir buçuk yaşında biz kız çocuğu… Gece üzerine bir dolap düşüyor ve anne – babası yetişemeden oracıkta vefat ediyor.

            Dayanılmaz bir acı.

          Efendimiz (SAV) geldi aklıma hemen. Bir keresinde kızı Fatıma’dan ayrı kalınca ‘’Vallahi Fatıma gözümde tütüyor ’’ diyerek ona olan özlemini dile getirmişti. Efendimize bile kızından ayrı durmak zor gelmişti… Ve bir ayet… “Sabredenlere müjdele…”  Ve iyi bilirim ki sabırlı insana kimse güç yetiremez.

            Evet… Bu akşam o eve ateş düştü. Belli ki yıllarca anne ve babasının yüreği yanıp yanıp kavrulacak.  

            Sonra birden yavrularım geldi aklıma. Daha sabah öpüp koklayıp ayrılmıştım yanlarından. Anlaşılan o ki dönüp te bulamamak ta var kaderde. O zaman alışkanlık edinelim hepimiz. Evden çıkarken emanetlerimizi iyice öpüp vedalaşır gibi nazar edelim onlara. Üzmeyelim, kalpleri kırık ayrılmayalım yanlarından.

             Ah… Evlat acısı ah! Tarifsiz bir acı. Adı bile yok… Annesi ölen öksüz, babası ölen yetim diyorlar ama evladı ölene ne denir bilen var mı bilemedim ama; çok ama çok özlediğin birini bir kere rüyanda görmek için yıllarca Rahman’a ağlaya ağlaya yalvarıp yakarmaktan çook öte bir şey olsa gerek.

             Ey Cennet!

             Vallahi kolay gidilen bir yer değilsin. Allah hepimizin yardımcısı olsun. Bu vesile ile mübarek kandilinizi kutlar, gönlünüzün bu gece peygamber sevgisi dolup taşmasını Cenab_ı Hakk’tan ziyadesi ile niyaz ederim…               

Evvele selam, ahire selam, zahire selam, batına selam, Esselamu aleyküm…