Ateş düşen ocaklar

Öyle zamanlar yaşanır ki; ne kalemin takati kalır, ne sözün mecali. Konuşsam boğazımda düğüm düğüm bir acı. Ve en kötüsü, yoktur bu acının bir ilacı. İnsan zamandan ve mekandan kaçmak ister, fakat nafile bir çabadır bu kaçış.  Evet, şehit ateşi düşen ocaklardan bahsediyorum. Birkaç gün sonra unutacağımız o hanelerden. Biraz ah! vah! sonrası isimlerini dahi hatırlamayacağımız o fukara aile çocuklarından. Çoğunun baba ocaklarını televizyonda görürüz, bir garibanlığın anıtı gibi dururlar.

Peki ne yaşanır ateş düşen bir ocakta? O aileler zaten hep tedirgin yaşarlar. Çünkü evlatları her an tehlike ile yüz yüzedir. Sonra bir gün kapı çalınır bir seher vakti. Kapıda askeri üniformalı insanlar. Çok söze gerek kalmaz anlar kapıyı açan; bu gelenler koca bir kor ateş getirmişlerdir o eve bir daha sönmeyecek olan. O ateş en çok anaların yüreğini yakar. Gözlerinden sakındıkları, hasta olduklarında sabaha kadar başlarında bekledikleri evlatlarıdır yitip giden. Ciğerlerinden bir parçadır kopup giden. Artık hiçbir söz teskin etmez o anneyi. Ve hiçbir merhem fayda vermez o yaraya. Sonra kimi aklını yitirir, kimi fikrini. Kimi evladı üşümesin diye bir kış günü mezarına yorgan örter. Kimi de bir daha ağzına sürmez evladının en sevdiği tatlıyı.

Babaları da yakar bu ateş. Kimseler anlamaz ama o vakur duruşun altında kaynayan bir volkan ateşi yanar durur. Sonra küçücük yürekleriyle yetim çocuklar kalır geride. Soğuk bir mezar taşını baba diye severler. Ömürleri boyunca hep eksik kalırlar.  Bir de eşler, nişanlılar, sözlüler kalır geride. Yarım kalan bir sevda hikayesidir, zaman unutturmayı başaramaz asla.  Evet toplum unutsa da, ateş düştüğü yeri bir ömür yakmaya devam eder.

İnancımıza göre şehitler ölmez. Ancak şehit düşen ocakta; ana ölür, baba ölür, evlat ölür, eş ölür. Geriye alıp verdikleri nefes kalır. Bir ağır imtihandır, sabrı zor, dayanması güç. Allah bütün şehitlerimize rahmet eylesin, ailerine ise sabır ve dayanma gücü versin.