Öğrenmek ve öğretmek işçisi

Toplumda bazı kesimlerin her koşulda uğraşmaktan usanmadığı, en ufak bir kriz anında bile vazgeçilecekler listesinde başı çeken… Öğretmen. Vay efendim, öğretmenlik yapmakta ne varmış? diyenler olabiliyor bazen. E zaten üç ay tatil yapıyorlarmış. En çok tahammül sınırımı zorlayan ise “Hocam hiçbir şey olamazsa bile en azından öğretmen olsun.” Bir öğretmenin yüzüne karşı “EN AZINDAN öğretmen olsun” cümlesini kuran zihniyete ben anlam veremiyorum. Oysa ki toplum nezdinde itibarı olabildiğince küçültülen bu mesleği edinmek için verilen mücadelenin haddi hesabı yok. Üstelik kimi zaman çeşitli ayrımcı tutumlara maruz kalınırken.

Öğretmenlik yapmakta ne mi var? Sınırsız tahammül, sevgi, merhamet ve çok büyük bir özveri… Hepsinden önemlisi bu bilinçsizce konuşan bazı insanların hafta sonu tatilinde bile katlanamadığı çocuğuna değer vermek var. Memleketin dört bir yanından gelen hiç tanımadığın onca öğrenciyi evladın saymak, onun derdiyle dertlenmek, derdine çareler aramak, başarısıyla ise mutlu olabilmek var. Memleket evladını daha ileriye götürmek, büyük hanımlar büyük beyler yetiştirmek umuduyla gece gündüz durmaksızın öğrenmek ve öğretmek işçiliğini göğüsleyebilmek var. Rüzgarda birer yaprak gibi oradan oraya savrulmasını istemediği öğrencisinin memleket toprağına sımsıkı tutunması için çabalamak var. İyiye, güzele, doğruya giden kaç yol varsa hepsini bilmek, benimsemek var. Soğukta otobüs bekleyen öğrencisini alıp evine götürmek var. Okulda öğrencisinin sergilediği olumsuzluğa karşı aileye şikayet edip işin içinden sıyrılmak değil de aileyle kafa kafaya verip “ne yapabiliriz”i düşünmek var. Küçük bir çocuğun pelerinli kahramanı olabilmek, YETİŞKİN bir bireyin arkasına dönüp baktığında buruk ama gururlu tebessümünde baş köşeye yerleşmek var. İnsan olabilmek, insanı sevmek var. Evet evet üç ay tatilde bile. Çünkü inanın bana öğrenmenin ve öğretmenin en mühimi de insan olmanın belirli bir mesaisi yoktur.

Bu satırları yazarken Buket Uzuner’in ” Hayattaki tek mucize iyi bir öğretmene rastlamaktır.” sözü düşüyor hatırıma. Sonrasında hayatım boyunca varlıklarına şükrettiğim mucizelerim bir bir beliriyor karşımda. Kimilerinin bir türlü beğenemediği hatta yerin dibine sokma cüreti gösterdiği, çocuklarının kişiliğinde ve eğitimindeki hiçbir aksaklığı kendine mâl etmeyip kusuru onda aradığı, üzerine yürüyerek dövmeye çalıştığı, canice katledilen insanları hatırladığım da, benim düğme ilikleyesim geliyor. Kendini bilmez insanların yumruklarına, silahlarına karşı kalemleriyle yetiştirdikleri fidanlarıyla cevap veren, insanlık için insanla mücadele eden savaşçılardır onlar. Demem o ki bu mesele “ağzım var konuşayım” meselesi değil koca bir yürek meselesidir.